සනී මාමා

කාමරයේ කමිසය අඳිමින් සිටි මාව ලසියාගේ අඬ ගැසීමෙන් ඒ දෙසට යාමට මෙහෙය වීය. කොරිඩෝව දිගේ යනවිට එළියේ තව කවුරුන් හෝ සිටින බව ලසියාගේ හා රචියාගේ හඬ මැද්දට තවත් කීප දෙනෙක් ගේ හඬ මුසුවීමෙන් මට ඒ වන විටත් තේරී තිබිණි..!
අවසාන බොත්තමත් උඩම කාසයට දමාගත් මම එළියට පැමිණියෙමි..! මගේ අතින් අල්ලාගත් ලසියා ගෙදර ප්‍රධාන දොර ඉදිරියේ වූ හාන්සි පුටුවේ වූ පුද්ගලයාට මාව අඳුන්වා දෙන්නට විය..,
සනී මාමා මේ රචින්ත මතකයි නේ.., මේ මගේ වම් පැත්තෙන් ඉන්නේ ලීෂාන් මූ තමා මම කිව්වේ රත්නපුරේ ඉන්නවා කියලා..!

සනී මාමා මාදෙස බලා සිනහාසුනා මට යාන්තමට මතකය..! සමහර විට නැගීගෙන එන හාත්පස වූ අඳුර නිසා මට ඔහුගේ අව්‍යාජ සිනහව නොපෙනුනා දැයි මම නොදනිමි. ඒහෙත් ඒ සිනහවේ එකදෙයක් විය ඒ නොකැලැල් මිතුරුවත් බවයි. පැයකට පමණ පසුව පළමු විස්කි බෝතලයේ බාගයක් අවසාන වෙන්නය ඔන්න මෙන්න තිබියදී
" ලසියා මොකද කරන්නේ..?"
යැයි සනී මාමා ඇසුවත් සැවොම බැලූ නිසා මමද බැලුවත් එහි වෙනසක් නොවූ බැවින්.., මම බයිට් අහුරක් දමා ගන්නට අතපෙවීමි..,
ලිෂාන් උඹ දන්නවාද?
මොකද්ද..?
සනී මාමාට ඇස් පේන්නේ නෑ කියලා..?
මොකක්..?
මා වික්ෂිප්ත වීමි. ඒ වන විටත් සනී මාමා සිටියේ තුෂාර අයියා ගයන ගීයකට තාලය අල්ලමිනි..!
සනී මාමා පුදුම මනුස්සයෙකි.., අපේ වචනයෙන් කියනවානම් පොරකි. ඒ චණ්ඩි පාට්, තග නො එසේනම් කට්ටකම් නිසා නොවේ..! ලසියා කීවාසේ ඇස්නොපෙනෙන මානසිකත්වයෙන් බැලූකල අපට මැජික් වන දේවල් සනී මාමාට සාමාන්‍ය සිද්ධි වන නිසාය.
උපතින් ම ඇස්නොපෙනෙන රෝගයකින් පීඩා විඳි ඔහු තරුණකල බෝතල් අඩි බෙහෙත් කණ්නාඩි දෙකක් දොස්තරවරු නිර්දේෂ කල ද ඒ නොපිළිපැදීම නිසා මෙසේ වී ඇතිබව මම අසා දැනගත්තේ අපේ මලියා ගේ පියා වන ලක්ෂ්මන් අංකල් ගෙනි..!
පුතා ඔය මනුස්සයා මාරම මනුස්සයෙක්.., එතකොට අපේ මලී පොඩි කාලේ මේ ගෙදර හදන්න පටන් අරන් තිබුණේ.., මම මලීව අරගෙන මොන්ටිසෝරි එක්කගෙන යන්න පාරට බහිනකොට සනී අයියා එනවා ඉස්සරහට..,
”අහ් මම හිතුවේ නංගී දුවව එක්කගෙන ඉස්කෝලේ ගිහිල්ල ඇති කියලා., මොකද.., ගෙදර වැඩකරන බාසුන්නැහේලට තේවතුර ටිකක් වත් අරගෙන දෙන්න උවමනා නිසා.., බැරිවෙලාවත් නංගී එන්න පරක්කු උනොත් එහෙම..!"
සුනී ඇන්ටී අප හා කියන්නී අපිරිමිත වූ භක්තියෙකිනි..! දෙනෙත් නොපෙනෙන තබා දෙනෙත් හොඳින් පෙනෙන් අයෙකු වත් මේ වැනි ව දුරදිග බලා සිතන්නේද යන්න මට අදටත් ගැටලුවකි.
සිය මිතුරන් අතරේ සනී මාමා සිටින්නේ සියල්ල පෙනෙන දෙඇසක් පෙනෙන්නෙකු ලෙසයි.., එතරම්ම ම ඔහුගේ විඥ්ඥාණය තියුණුය.
මට අදටත් හිතාගන්න බැහැ පුතා සනී අයියා කොහොමද අඳුණගන්නේ කියලා අපි කැස්සත් ඇති.., සනී අයියා.., ලක්ෂ්මන් මොකෝ..? කියලා අහන්න..,
වැඩිය ඕනේ නැහැ පුතා ඊයේ අපි සෙට් උනා දවසේ.., ලන්ෂ්මන් අංකල් මේ කියන්නේ අපේ පෙරදා සෙට්වීම ගැනය..,
මම සිගරට් එක පත්තු කරගන්න සනී අයියාගේ අතේ තිබ්බ සිගරට් එක ගත්තා.., එතකොට ම
ලක්ෂ්මන් මල්ලී මේ උඹද..?
මට ඒකනම් මාර ම මාර විදියට වැදුනා පුතා.., අපේ එකම එක පොඩිම පොඩි දැනීමකින් විතරක් සනී අයියා කොහොමද අපිව අඳුණ ගත්තේ කියන එක මට අදටත් ප්‍රෂ්ණයක්..!
සනී මාමා දකින විට මගේ හිතට එන්නේ ඉඳ්‍රජාලිකයෙකු දුටුවා වැනි අමුතුම හැඟීමකි. ඒ අපි බලාසිටින කරන විට අප පුදුමයට පත්වන්නේ සනීමාමාට ඒවා සාමාන්‍ය වන  නිසාය.
මේ මනුස්සයා ඒ තරමට ම මනුස්සකමින් අඩුවක් නැති අපූරු මනුස්සයෙකි..! මේ බ්ලොගේ ඔහු වෙනුවෙන් මේ සටහන ලියැවෙන්නේ මලීගේ පියා හරහා අඳුනාගත් ඒ මනුස්සකම ට මල්මිටක් ලෙස ය.
රූප සම්මාදම: රචින්ත ජයවර්ධන